Billie Vos op de bibliotheekramen
Poëzie op glas, voor de tweede keer
Ik mocht vandaag al tweede keer werken aan het Weesgedichten-project in Kortrijk. Ditmaal met een gedicht van Billie Vos, aangebracht op de ramen van de centrale bibliotheek in Kortrijk.
De ramen kijken uit op een van de drukste straten van de oude stad, recht tegenover het stadhuis. Een plek waar veel mensen voorbijkomen.
Wat het Weesgedichten-project zo bijzonder maakt, is de manier waarop het poëzie naar buiten brengt. Niet in boeken die op een plank wachten, maar op ramen, op muren, op plekken waar je ze niet verwacht. Het maakt van de stad een plek waar je kunt lezen terwijl je loopt.
Ik werk graag samen met Lieselot, die dit project in Kortrijk draagt. Ze geeft me vrijheid, vertrouwt het proces en laat me experimenteren. Dat is zeldzaam en kostbaar. Ik heb het geluk opdrachtgevers te hebben zoals zij: mensen die empowerend en zacht tegelijk zijn, die ruimte maken in plaats van afbakenen. Ik hoop dat de wereld meer aandacht geeft aan mensen zoals Lieselot, die stilletjes deze planeet een beetje mooier maken, één project tegelijk.
Het gedicht dat ze me dit jaar gaf, is van Billie Vos. Billie is dichter en tattoo-artiest. Ze schrijft met ritme en humor. Ik heb het gedicht op mijn eigen manier samengevat, werkte met drie versies en koos uiteindelijk voor een mix: handgeschreven letters aan het begin en het einde, blokletters en illustratieve elementen in het midden. Als je het leest, begrijp je waarom. De vorm volgt de inhoud; de letters bewegen mee met de taal.
Het was een eer om opnieuw met dit project te mogen werken. En het is mooi om te weten dat de woorden daar nu hangen, op dat raam, wachtend op wie ze wil lezen.
